prailada's space

น้องด้า  แพนด้า  หรือดาด้า  ไม่ว่าจะเรียกเค้าว่าอะไร  ยังงัยเค้าก็คือน้องหมาพันธุ์บางแก้วตัวโปรดของบ้าน  ด้าเป็นน้องหมาที่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น  มีสีขาวลายจุดสีดำ  ตาหยี  หน้าหวาน  ด้าเป็นเด็กไม่ดื้อ  อยู่ในครอบครัวที่ไม่ได้รักสัตว์เท่าไหร่  ไม่สิอาจจะเรียกได้ว่ารักแต่ไม่มีเวลาให้มากกว่า  ด้าเป็นลูกโทนหรือนัยหนึ่ง ด้าเป็นลูกสาวตัวเดียวที่มีชีวิตอยู่ให้เราเห็น เพราะหลังจากด้าเราก็ได้เห็นน้องชายตัวเดียวที่เป็นคลอกหลังจากด้า และหลังจากนั้นก็ยังไม่มีจนถึงวันนี้  ด้าเกิดเมื่อวันที่  19  ตุลาคม  2548  เราได้ด้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวตอนนั้นด้าหลายเดือนแล้ว โตเกือบเท่าแม่ ด้าเป็นเด็กฉลาดเปิดปิดประตูเองได้ ถ้าเป็นประตูมุ้งลวดด้าจะวิ่งชนเลย ด้าเป็นเด็กสอนง่าย เข้าใจอะไรได้ไว  ด้าตัวโตแต่เหมือนเด็ก ชอบเล่นต้องอุ้มและขี้งอลมากกกกก  จำได้ว่านาทีที่ต้องพลากลูกพลากแม่  เวลาที่จะต้องเอาด้ากลับบ้าน  ตอนนั้นอุ้มด้าไปหาแมม(แม่ของด้า) ให้เค้าร่ำลากัน  เราก็ได้แต่มองท่าทางของด้าและแมม  เ้ค้าคงเสียใจที่ต้องจากกัน แต่แมมก็ไม่ได้หวงด้าไว้เค้าคงเข้าใจ ส่วนเราก็สัญญากับแมมว่าจะดูแลด้าเป็นอย่างดี  ก็นะ พูดไปงั้นไม่รู้เหมือนกันว่าแมมจะเข้าใจมั๊ย คำสัญญาของคนเนี่ย มันไม่ใช่ภาษาของเค้านิ  ถ้าพูดภาษาหมาๆ ได้ก็คงดี...  ด้าขึ้นรถมากับเราโดยไม่มีอาการดื้อหรืองอแง ตลอดการเดินทาง 10 กว่าชั่วโมง   ด้ามาึถึงที่บ้านก็กลายเป็นสุดที่รักเลย  ด้าเป็นพี่ใหญ่ที่สุดในบ้านเป็นหมาตัวโตตัวแรกที่ได้มานอนกะคนในบ้านเรา  จำได้ว่าช่วงใหม่ๆ ที่ด้าเข้ามา พอให้อาหาร โดยมีการจัดเป็นสัดส่วนของใครของมัน  ด้าอยู่อีกจาน ตัวเล็กๆ ก็อยู่อีกจาน  แต่มีปัญหาก็ตอนที่น้องหมาตัวเล็กๆ มาแย่งของด้ากินนี่สิ  ด้าก็นะแยกเขี้ยวใส่ ออกแนวขู่คำรามด้วย  เราก็ปรามด้างัย เห็นว่าตัวโตก่าเยอะงิ  แล้วงัยหละพอห้ามด้าเท่านั้นแหละ ด้างอลเรย ไปอยู่ใต้ตุ้โน่น (เค้าคงคิดว่าของของเค้าตัวอื่นมาแย่ง ทำมัยเค้ากลายเป็นผิด เราคงลำเอียงรักตัวอื่นมากกว่า)  อยู่ใต้โต๊ะ ง้อก็ไม่ยอมออก จับขาก็ดึงขากลับกว่าจะง้อได้เกือบตาย ต้องจับมาอุ้มโอ๋อยู่พักใหญ่  ...ด้าก็น่ารักอย่างนี้เนอะ....
ด้าเป็นกำลังของบ้านเรา  เป็นน้องหมาที่ไว้ใจได้ตลอดเวลา  คนมาบ้านก็กลัวด้านี้หละเวลาเข้ามาทีต้องตะโกนอยู่หน้าบ้าน ไม่งั้นมีหวังได้เลือด  ตอนกลางคืนด้าแทบไม่หลับไม่นอน คอยตระเวณเฝ้าบ้าน เดินดูแลความสงบทั้งหน้าและหลังบ้าน  ..อุ่นใจนะคะที่มีด้าอยู่อย่างนี้...
ความประทับใจสำหรับชั้นที่มีต่อด้า จะให้พูดทั้งปีก็ไม่หมด เพราะด้ามีความน่ารักทุกตอน เป็นน้องหมาตัวแรกที่มารับตอนเรากลับ เป็นน้องหมาที่คอยส่งเราไปทำงานทุกเช้า  เป็นน้องหมาที่คอยเดินตามคอยไปกับเราทุกแห่งในบ้าน  ไม่ว่าจะทิ้งขยะ ไปให้อาหารลิง ด้าคือองครักษ์ที่ดีที่สุด อิอิอิ
ด้าเป็นน้องหมาที่นิสัยดีมาก  เค้าจะนอนอยู่ที่แคร่ตรงหน้าต่างของครัว  เอาคางมาเกยที่ขอบหน้าต่าง  ทั้งๆ ที่อาหารโชยกลิ่นหอมใกล้ปากอยู่แล้ว แต่ด้าไม่เคยมีซักครั้งที่จะขโมยกิน  ต่อให้หิวแค่ไหนก็ได้แค่ส่งสายตาบอกเท่านั้น
ด้ามีลูกชายสุดหล่อหนึ่งตัว ชื่อบาส  บาสเป็นขวัญใจของสาวๆ คงเป็นเพราะความอ่อนโยนของบาส ไม่ว่าสาวเล็กสาวใหญ่รุ่นไหนๆ ก็ชอบแต่บาสกันทั้งนั้น ถึงขั้นมุดท่อหากันเลยทีเดียว อิอิอิ เสน่ห์แรงจัด  บาสหน้าซื่อๆ ว่าง่ายเหมือนแม่ด้ามั๊ง  ทำครั้งที่บาสหนีเที่ยวหรือทำผิด แค่เราห้าม ด้าจะจัดการทันที สั่งสอนลูกว่างั้น  ดูแม่ลูกคู่นี้ น่ารักมากทีเดียว  ตอนกลางคืนก็คอยดูแลบ้านด้วยกัน  กลางวันก็เล่นกัน  เวลาเรากลับบ้านก็มารับด้วยกันทั้งแม่และลูก  เวลาหายไปก็หายไปคู่กันเช่นกัน

วันที่ 8  พฤษภาคม  2552  (วันวิสาขบูชา)  เป็นวันที่แม่ลูกคู่นี้หายไป  หลังจากไปเห่าคนจิตใจเลวร้ายคนนึง  คนๆ นี้หาเรื่องหมามาหลายครั้งแล้ว คิดดูละกัน  เป็นคนแต่หาเรื่องทะเลาะกะหมา มานจะดีซักแค่ไหน??   เคยปาก้อนหินใส่ เคยคว้างมีดพร้าใส่  กะเพียงแค่หมาทำหน้าที่ของมัน  ผิดด้วยเหรอ?  ที่หมาจะเห่าคนนอกที่เข้ามาในเขตบ้านของมัน  ผิดรึงัยที่เค้าทำหน้าที่ของเค้า  คนที่ผิดยังไม่รู้ตัวแต่ยังมาทำร้ายสัตว์ของคนอื่นในบ้านของคนอื่น...คนเลวยิ่งกว่าสัตว์ เป็น ตชด. จิตใจโหดเหี้ยม แต่ว่าปอดแหก กล้าอวดเก่งกับคนที่ด้อยกว่าเท่านั้น คนแบบนี้เป็นผู้ชายก็ได้แค่ชายกระโปรงผุ้หญิง
ด้ากับบาสหายไปอย่างไม่รู้ชะตากรรม หายไปในวันพระ  คนเลวคนนั้นทำอะไรกับด้าและบาสนะ  ไม่รู้ค่ะ  ไม่มีใครตอบได้นอกจากคนที่กระทำ คนที่เลวกว่าสัตว์คนนั้น  และบาสกับด้า  ตอนนี้ได้แต่หวังลมๆ แล้งๆ หวังว่าเค้ายังไม่ตาย และจะกลับมาหาเราในซักวัน  และหวังว่าคนที่ทำอะไรกับแม่ลูกคู่นี้จะได้รับกรรมสนองในเร็ววัน  คนเลวๆ ไม่สมควรอยู่บนโลกนี้นานๆ  อยุ่ไปก็หนักแผ่นดิน   ถ้าโลกมีคนจำพวกนี้เยอะๆ ประเทศชาติล่มจมกันพอดี คนที่ไม่มีเหตุผล  หวังแต่ประโยชน์ส่วนตัว  หลายๆ ครั้งที่ได้เห็นพฤติกรรมคนเลวคนนี้  แต่เราไม่อยากจะพูดอะไรมาก เพราะเค้าอยู่ในฐานะญาติและหลานของพ่อ  แต่วันนี้พ่อคงรู้แล้วใช่มั๊ยคะ ว่าหลานรักของพ่อคนนั้น คนที่พ่อเคยอภัยให้เค้ามาตลอด เค้าเลวแค่ไหน หลายครั้งที่เค้านำความลำบาก เดือดร้อน และความไม่ปลอดภัยเข้าสู่บ้านเรา เรายังอภัย แต่ตอนนี้เค้าได้ทำร้ายสัตว์เลี้ยงที่เรารัก ยาม  เกราะป้องกันบ้าน  เพื่อนคู่หูของเราไป  พ่อจะอภัยเค้าอีกมั๊ยคะ??

อยู่ๆก็เฉยชาต่อกัน แล้วทำเหมือนฉันเป็นคนอื่น
อยู่ๆก็ทวงความสนิทคืน แล้วหยิบยื่นความไม่เข้าใจ
ทั้งที่เราเคยเดินด้วยกันมาก่อน แต่ตอนนี้เธอกลับเดินกับคนใหม่
บอกได้หรือเปล่า เหตุผลของการเปลี่ยนไป
ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไม… รักที่เคยมากมายจึงหมดลง

....บางครั้งเราก็อยากถามเหตุผลเหมือนกันนะ ว่าทำไม ทำไม …